Karin, 26 januari 2009
Mexico Colima

Ook Houtwerk: Bouwen en Sjouwen

Metselen. Ja, dat was leuk. Vooral toen de kinderen met tientallen tegelijk in hun nieuwe zandbak sprongen. En dan het liefst TERWIJL Martijn de kruiwagen met zand er nog volop aan het ingooien was. Oeps, voor je het weet heb je een massagraf kleine kindjes... Maar gelukkig kropen ze allemaal even vrolijk weer onder het zand vandaan. Gitzwart, dat wel, want van geel speelzand hebben ze hier in Mexico nog nooit gehoord. Maar daar heb je dan weer dat twee keer per dag douchen voor. Krijg je hele leuke donkere modder van. Ook fijn.

Maar weer je wat nóg leuker is? Met hout werken! Marieke had met sponsorgeld een gigantisch speelhuis met glijbaan, schommels en nog een hele hoop toeters en bellen voor de kinderen van het tehuis gekocht. Om het in elkaar te zetten waren natuurlijk bouwvakkers nodig. Goeie. Sterke. Stoere bouwvakkers. HA! Annemiek en ik bleken een goed team te zijn. Inclusief fluiten naar leuke meisjes (naja, ikke dan). Daar kunnen ze nog wat van leren in Mexico. Niet van dat fluiten - die gasten hier doen niet anders - wel van het werken... Gewoon in drie dagen de hele hut in elkaar gezet. In eerste instantie onder wantrouwende blikken van de zogenaamde klusjesmannen van het tehuis. Maar toen het onder druk (letterlijk) van zo'n veertig kinderen nog altijd niet instortte, gaven zelfs zij alleen nog maar complimenten.

Drie dagen lang de kinderen van de nog onaffe, gammele basis en het gereedschap proberen af te houden en toen was hun casita dan eindelijk klaar. Jammer dat het te donker was om het te filmen, want het was best een bijzondere ervaring: dat vanuit alle hoeken en gaten aanstormen van de volledige maternal - zo'n veertig kleuters tussen de drie en een jaar of zeven, acht. Tegelijkertijd, dat ook nog. En allemaal joelen, schreeuwen en juichen. Geweldig was het. Daar kan geen salaris tegenop!

Maar door al dat gebouw en gesjouw zou ik nog bijna vergeten dat er ook nog een open podium is geweest in de tussentijd. Met veel gitaren en een heus drumstel. Rock 'n Roll Hell Yeah!

En... wat ik vooral ook bewust probeer te vergeten. Dat dinsdag mijn laatste dag op het tehuis zal zijn... Ik ga er vooral niet te veel over schrijven nu, omdat me dat alleen maar herinnert aan de afscheidsellende van de vorige keer. Toch is deze keer anders. Ik kwam terug omdat het de vorige keer niet gelukt is, dat afscheid nemen. Omdat ik er nog helemaal niet klaar voor was weg te gaan uit Mexico, weg van het tehuis. Ik weet niet of dat dit keer wel zo is, maar ik weet wel dat het belangrijk was hier weer te mogen zijn. Ik weet nu dat ik terug kan komen en dat de kinderen niet veranderd zijn. En dat het gewoon weer net zo goed voelt als de eerste keer. Misschien zelfs beter. Sommige kinderen zijn weg, veel zijn er nog steeds en ook de nieuwe kinderen zijn gewoon van begin af aan 'onze' kiendjes, van het tehuis. Als we naar school lopen of in de vakantie naar het park gaan zijn 'die van ons' natuurlijk altijd knapper, liever (hmmmmm), mooier, maar vooral veel leuker dan de andere, vaak rijkere kinderen die we zien. Als Luis weer eens valt, Eduardo weken met een duikbril rondloopt of Alan vraagt wanneer we weer eens samen gaan zingen. Als Ana geduwd wil worden op de schommel, Jessica me een handkus toewerpt en José-Luis gewoon de hele dag door wil knuffelen... Nee hé, straks gaat het alsnog vreselijk mis met dat stomme afscheid

Dinsdag dus. Pffff. Ik zie er nu al tegenop. Maar gelukkig heb ik iets anders waar ik dan naar uit kan kijken. Eerst ff tien uur uithuilen in de bus naar Mexico-City en dan nog lekker twee weken rondreizen tussen cactussen en indianen. Woensdag haal ik Myranda op van vliegveld Benito Juárez en dan kan de vakantie beginnen! Want, tjongejonge, daar ben ik na al dat harde werken wel aan toe!

Filmpjes:
http://mx.youtube.com/watch?v=t1Rs82d4iOE
http://mx.youtube.com/watch?v=Sjncaf3MTjo
http://mx.youtube.com/watch?v=9oMmaI4yVVE

Verras Karin in Mexico met een belletje via HalloBuitenland.nl